www.tunakiremitci.com

EVLER

Bazen kışkırtır dinginlik, biraz da
bu yüzden üstlenir ya insan uzakları:
Pazar yerlerinden dönen o hüzne yatkın
kadınların ve küçülen krallığındaki yorgun
haritacıların düşlerine daha fazla
girmemek için. Uçsuz düzlüklere, tozlu
bir yola açılan arka kapı bulunur hep,
kulağı ıslığında bir küheylan. Aslında her ev
kendi masalına kapanmış, kuytu birer
bilmecedir; Kimler kurmuş, hangi töreye
yaşlanmışlardır artık güçtür anımsamak.
Birkaç mimar adı sayar kişioğlu, bir o kadar
mühendis ve duvar ustası. Oysa bir ayraç
açık durur hep, seni izler. Sen uyanır
harfleri örtünürsün: Uyanınca çünkü yazılmalı
düşler.
 

Bazen merak ediyorum 'ben sandıkları acaba kim?' diye…"

Ayşe Arman; Hürriyet; 10 Mayıs 2008

Çok kısa bir zaman parçası içinde çok fazla şey yaşadı. Ve bütün bunlar yaşanırken, üretmeye, kitap yazmaya devam etti. Hatta yeniden müzik yapmaya da başladı. Ve şimdi karşımda başka bir adam var: Uzun saçlı, kirli sakallı, biraz kilolu, iri, kocaman, rocker tarzı bir adam. Anlaması, çözmesi, dokunması kolay bir adam değil Tuna Kiremitçi. Camdan bir fanus içindeymiş gibi. Kendini nasıl hissettiğini sorduğumda ise verdiği cevap, sakin ve kuvvetli...

Siz ne yaşadınız? Arkanıza dönüp baktığınızda gördüğünüz fotoğrafta ne var?

- Herkesin hayatında gördüğü şeyler var aslında. Aşklar, ayrılıklar, doğumlar, düğünler ve cenazeler... Hayatı dolu dolu yaşamaya çalışan birinin çektirdiği bir fotoğraf...

Bu fotoğraftan memnun musunuz?

- Ana hatlarıyla evet. Geçmişiyle barışık biriyim. Yaşananları iyisiyle - kötüsüyle kabullenmek lazım.

Peki cebinizden çıkarıp, "İşte bu benim resmim" diye gururla gösterir misiniz?

- Evet gösteririm.

Bana kimseye söylemediğiniz bir şey söyleyin...

- Sonunda büyüdüm galiba... Kendimi de başkalarını da yargılamamayı öğrendim. Bence insan hayatı çok kısa. İnsanlar tam neyin doğru olduğunu anlamaya başladıklarında yaşlanmış oluyor ve gerçekten iyi şeyler yapmaya zamanları kalmıyor. Ayrıca, provası olmayan bir hayat yaşıyoruz. Her şey bir kerede olup bitiyor. Yani "Dur şimdi bu yanlış oldu, bir dahaki sefere farklı davranayım" deme şansımız yok. Bu durumda hoşgörü göstermek ve basit ahlak ilkeleri dışında yargılayıcı olmamak daha mantıklı...

Yine fotoğrafa dönelim. O fotoğrafta oymak, üzerini çizmek, karalamak, çıkarmak istediğiniz anlar yok mu?

- Aslında kendimle hálá kavga etmeme rağmen, aynada gördüğüm o adamla barışığım. Onun yeteneklerini, saflığını, sakarlıklarını falan seviyorum. O adamı şekillendirdikleri için, geçmişte yaşananlar benim gözümde anlamlı. En kötü tecrübe bile, roman yazarken işinize yarayabiliyor.

Siz şimdi ne yaşıyorsunuz? a) Aşk b) Endişe c) Depresyon d) Fırtına öncesi sessizlik e) Neşe

- Depresyon dışında hepsini...

Şu ana kadar kaybettiklerinizle kazandıklarınız arasında bir denge var mı?

- Artık böyle bir muhasebe yapmayı bıraktım. Kaybettiğim insanlar büyük acı verdi. Ama sanat hayatı da galiba böyle bir döngü: Bir şeyleri kaybediyorsunuz, sonra yerine bir şey koyabilmek için elinize kalemi alıyorsunuz. Demek ki, hayatın rüzgárıyla savrulmanın da insana öğrettiği şeyler var.

Yalnız yapamayan erkeklerden misiniz?

- Tam tersine, yalnızlık benim vazgeçilmezim. İki tarafın birbirini bunaltmadığı, birbirinin yalnızlığına saygı gösterdiği ilişkilerden yanayım. Akşam sevgilimle buluşacağımı bilerek, küçük bir odada tek başıma çalışmak benim için en büyük mutluluk. Tabii seçilmiş bir yalnızlıktan bahsediyorum burada. Yoksa mutlak yalnızlık, bir tek Tanrı'ya mahsus...

Yaşadıklarınızın tek sorumlusu magazin basını mı? Hırsızın hiç mi suçu yok! Hırsız, mecazi anlamda tabii...

- Mecazi değil bence. Biz başkalarının hayatlarından parçalar çalan ve bunları sanata çevirmeye çalışan insanlarız. Daha iyi romanlar yazabilmek için gözümüzü başkalarının hayatlarına dikip notlar alıyoruz. İnsan ilişkilerini, davranışlarını, çıkmazlarını falan kurcalıyoruz. Yani hepimiz bir şekilde meraklıyız başka hayatlara. Demek ki aslında roman da magazin de, aynı ihtiyaçtan besleniyor. Kendi küçük dünyamızın dışına çıkıp başkalarının hayatına girme ihtiyacından... Bu anlamda en iyi paparazziler, aslında romancılardır. Tabii onların farkı, sonunda bunu değerli bir esere dönüştürmeleri...

Kendini suçlayan kesip, biçen, yargılayan insanlardan mısınız? Yoksa siz hep haklı mısınız?

- Eskiden çok ağır eleştirirdim kendimi. Son zamanlarda üzerime bir sakinlik geldi.

Meşhur olmadan önceki hayat nasıldı, şimdi nasıl?

- O zamanlar gündüz işe giden, geceleri gizli gizli roman yazan biriydim. Hayat çok daha kolaydı; çünkü kimse benden roman moman beklemiyordu. Şimdi sokakta bazen bir okur yanıma geliyor ve yeni kitabın ne zaman çıkacağını soruyor. Bu da işleri zorlaştırıyor tabii.

Bir sürü hayali olan biri misiniz?

- Gençken gerçeklerim o kadar güçlüydü ki, hayal kurmaya fırsatım olmuyordu. Yeni yeni başladım. Yeniden müziğe döndüm mesela; çünkü oğlumun beni sahnede izlemesini istiyorum.

Bir çocuğunuz daha olsun ister misiniz?

- Bazen bir de kızım olsaydı diye düşünüyorum.

Siz, esas olarak neyin peşindesiniz?

- Ahlaklı biri olabilmenin... Ama tabii klişeleşmiş bir ahlak anlayışından söz etmiyorum. Her insanın kendi ahlak anlayışını geliştirmesi gerektiğini düşünüyorum.

Kim çıkarsa hayatınızdan, siz gölgede ve ışıksız kalırsınız?

- Oğlum. Ondan uzak kalmaya dayanamam.

Müziği çek al yeryüzünden... Ne olur?

- Müziğin kaybolması için önce sesleri taşıyan havanın kaybolması lazım. Havasız kaldığımız zaman ne olursa müziksiz kaldığımız zaman da o olur...

Kimin teşvikiyle müziğe başladınız?

- Kimsenin. Babamla en ciddi tartışmamızı "Müzisyen olmak istiyorum" dediğim zaman yaşadık. O, yazar olmamı istiyordu ve haklıydı. Genetik kodlarım, yeteneğim ve formasyonum daha çok edebiyata müsait çünkü. Ama bir rock grubunda yer almak da biz 12 Eylül sonrası çocukları için sosyalleşmenin en mantıklı yoluydu...

Bir müzik grubu kurmak ister misiniz?

- Şu anda kurmaya çalıştığımız bir grubumuz var zaten. Akustik gitar, akustik bas, çello ve davulla rock yapıyoruz. Haziranda ilk konserimizi vereceğiz.

Çocuğunuzdan öğrendiğiniz bir şey?

- Adam olmak.

Ona öğretmeyi en çok istediğiniz şey?

- Gitar çalmak.

Bu ülkenin nasıl bir ülke olduğunu düşünüyorsunuz?

- Kötü kalpliler ülkesi bence... Çocuksu bir kötülük var toplumda. O kadar çok acı çekmişiz ki sonunda kalplerimiz kararmış. Buradaki hayat, hassas ve yetenekli insanlar için gittikçe zorlaşıyor. Sonra o hassas insanlardan biri çıkıp "Ben gitmek istiyorum" dediği zaman, onu ölümle tehdit ediyoruz. Yani yaptığımız şeyin sonucunu düşünmeden, o sonuçların sorumluluğunu da almadan, özgürce kötülük yapmak istiyoruz. "Sineklerin Tanrısı" romanındaki veletler gibiyiz...

Bir kadında en seksi bulduğunuz şey?

- Önce eller. Sonra gözler, dudaklar ve bacaklar... Bu arada tabii ki boyun ve sırt... Ama son sözü her zaman kadının zekásı söyler.

Nasıl kadınlardan korkarsınız?

- Hırslı olduğunu belli etmemeye çalışarak gülümseyen kadınlardan...

Sizi bir kadında en en sıkan şey?

- Çok şükür şimdiye kadar yanında sıkılacağım bir kadın tanımadım!

Erkek geyiklerinden hoşlanır mısınız? Yoksa kadınların muhabbetini mi tercih edersiniz?

- Derin konuları kadınlarla konuşmayı seviyorum. Onlar daha önyargısız ve rekabetten uzak oluyorlar. Ama yatılı okumaktan gelen bir maçoluk kültürüm de var. En çok da maç seyrederken ortaya çıkıyor.

En son ne zaman ağladınız?

- "Bıçak Sırtı" dizisinin son sahnesinde...

En son ne zaman güldünüz?

- Dün gece. Sevgilimin anlattığı bir şeye...

Kıskanç bir adam mısınız?

- Beraber olduğum kadına bakılmasını filan kıskanmam mesela, aksine gururumu okşar. Ama iyi yazılmış romanları okurken içimin kıskançlık ateşleriyle yandığını hissediyorum.

Şöhret sadece felaket midir? Bir şeyler de öğretmez mi insana?

- Şöhret, aslında bir dizi yanlış anlaşılma... İnsanlar, siz olduğunuzu sandıkları birine hayranlık besliyor ya da onu yargılıyorlar. Bu konuda yapabileceğiniz fazla bir şey yok. Ama bazen merak ediyorum "Ben sandıkları acaba kim?" diye.

Şimdi size bir uçak bileti uzatsalar, nereye olmasını istersiniz?

- Buenos Aires.

Babanıza benzeyen biri mi oldunuz, yoksa tam zıddı mı?

- Ben sıradan bir çocuğum: Babama benzemekten kaçarken her geçen gün ona biraz daha fazla benzemeye başlıyorum.

Eski eşinizin Anneler Günü'nü kutlayacak mısınız?

- Tabii ki kutlayacağım.

Birden fazla kere seyrettiğiniz film, kitap...

- Frank Darabont'un "Esaretin Bedeli" adlı filmini seyretmekten hiç sıkılmam. Scott Fitzgerald'ın "Muhteşem Gatsby" ve Názım Hikmet'in "Memleketimden İnsan Manzaraları" kitaplarını da ne zaman okusam yeni şeyler bulurum.

Aşık olunca nasıl bir adam olursunuz?

- Çocuklaşırım... Olumlu anlamda...

Sizin aşk tarifiniz ne?

- İnsanın kendisini sersem gibi hissetmekten hoşlanabilmesi...

Şarkılar  

Bu Aşk Burada Biter  
Evde Yoklar  
Harfin  
Sana dair 

Kumdan Kaleler: 'İstanbul dolaylarından Rock'

Doksanlı yıllar, Türk Rock topluluklarının bereketli bir dönemiydi: Mavi Sakal, Kargo, Mor ve Ötesi gibi isimler dinleyicileriyle ilk defa o dönemde buluştular.

1992 yılında Tuna Kiremitçi, Kerem Doğrar ve Cem Coşkun tarafından kurulan Kumdan Kaleler de, 1996 yılında o dönemin en özgün Türkçe Rock çalışmalarından birine imza atıyordu: 'Denize Doğru'. Bu albümde, Tuna Kiremitçi'nin şarkı sözlerinin yanı sıra Ataol Behramoğlu, Metin Altıok ve Edip Cansever şiirlerinden yapılmış besteler de yer aldı.

Bir dönem Galatasaray Lisesi Orkestrası olarak Hürriyet Altın Mikrofon yarışmasına da katılan Kumdan Kaleler, bu yarışmada İstanbul birincisi ve Türkiye üçüncüsü olarak dikkat çekti. Daha sonra Sumru Ağıryürüyen, Ozan Tügen, Muammer Ketencoğlu gibi profesyonel sanatçıların da katkılarıyla albüm kayıtlarını yapan ve çeşitli konserler veren topluluğun müzik anlayışını, belki de en iyi bir afişlerine şaka yollu yazdıkları şu cümle tanımlıyor: 'İstanbul Dolaylarından Rock'

İdeal kadrosu Tuna Kiremitçi (Vokal, ritm gitar), Kerem Doğrar (Bas gitar, vokal), Cem Coşkun (Akustik gitar), Orkunt Özkaya (Tuşlu çalgılar), Fırat İlker (Flüt), Murat Güney (Keman), Tuğrul Acar (Solo gitar) ve Kerem Eye (Bateri) şeklinde bilinen topluluğun ilk dönemlerinde şu müzisyenlerin de katkısı var: Togay Şenalp (Ud, vokal), Onur Sarıkaya (Bateri), Ahmet Balta (Bas gitar). Ayrıca, ilk ve tek albümlerinde Mert Karamızraklı ve Burak Atasavun solo gitar, Kadir Demirel çöğür, Ahmet Altınel de keman çalıyor.

Albümdeki Tuna Kiremitçi bestelerinden 'Bu Aşk Burada Biter' Haluk Levent ve Haluk Çetin tarafından, 'Koru Beni'de Renan Bilek tarafından yorumlandı.

Müzisyene kelimeler yeter mi?

Yazara yetiyor mesela. Ne de olsa yazıyı seçmişsiniz. Yazılacak kelimeler hayata anlam katsın istemişsiniz. Hayallerinizi kelimeler kırmış, yeni hayalleri yine onlarla aramışsınız. Mutluluk için de, acılar için de elinizde başka şey yok. Çaresiz, yetineceksiniz kelimelerle.
Siyasetçiye de yetiyor kelimeler. Kelimeden fazlasını üretmeden başımızda yıllarca duranlar var. Bol keseden konuşan sahte aşığa da, patronun gözünü boyamak isteyen uyanık müdüre de, yeniden canlanmak için fısıldanacak iki güzel söze muhtaç akşamsefasına da kelimeler ilaç olabiliyor..
Müzisyene yeter mi peki..?

Yetse zaten müzisyen olur mu insan..?

Yine de Şebnem Ferah, dördüncü albümünde kelimelere her zamankinden çok sarılmış. Şarkı sözlerine çok emek vermiş. Sonra da albüme " Kelimeler Yetse" adını koymuş. Kelimelerin kifayetsizliğini görmek için onlara iyice yaklaşmak lazım demek ki..
" Kelimeler Yetse" bütünlüklü bir albüm. Gerçi mesela Pink Floyd'un "The Wall" ya da Zuhal Olcay'ın "Küçük Bir Öykü Bu" albümlerindeki gibi net bir hikaye kurgusu yok ama sözlerin ortak bir sancıyı yansıttığı hemen belli oluyor. Zaten Şebnem'in kalbini kıran hikayeyi de artık iyi kötü bildiğimizden, parçaları kendimiz birleştirebiliyoruz.
Dinlerken, onun dört albümdür değişmeyen bir özelliğini fark ettim: Dünyayı anlamaya çalışan bir kadının şarkılarını söylüyor.

Bu arada insan kafasını taşlara pat küt çarpar ya, sanki her hain taş için bir şarkı yazıyor. Terk ediyor (Bu Aşk Fazla Sana), terk ediliyor (Sigara), sitem ediyor (İyi Gün Dostlarım), direnmeye çalışıyor (Perdeler) ya da kendisini feda ediyor (Yağmurlar) ama bu hiç değişmiyor. Başrolde hep kendi iç dünyası..
İnsan kendi içine bu kadar çok bakarsa sonu "elde var hüzün" olur. Bu duygu yeni albümün tamamına yayılmış. Sözünü o kadar doğrudan, o kadar lafı dolandırmadan söylüyor ki, dinlerken bir tuhaf oluyorsunuz. İster istemez soruyorsunuz kendinize; "bu kadarına ben cesaret edebilir miydim..?" diye..

Yani şarkı sözleri pek 'cool' değil bu albümün. Öyle olması da istenmemiş galiba. Şebnem yaşadıklarıyla arasına mesafe koymaya, sakin olmaya, tevekküle gerek görmemiş.

Ama müziği şimdi daha sert. Gitar tonları doksanların gruplarını hatırlatıyor. Düzenlemeler klasik hard-rock standartlarıyla günümüzün iddialı tekno tonları arasında gidip geliyor. Bu iddia sözlerdeki naiflikle birleştiğinde kendine özgü ve yürek burkan bir güzellik çıkmış.
Ayrıca, bir önceki albümde başlayan 'grup ruhu' burada da sürüyor. Sanki tek başına bir stardan çok 'Şebnem Ferah' adında bir grubu dinliyoruz artık: Düzenlemelere de çok önemli katkısı olan klavyeci Ozan Tügen, aynı zamanda menajerlik faaliyetlerini de yürüten basist Buket Doran, deneyimli gitarist Metin Türkcan ve baterist Aykan İlkan, bu grubun yıllardır değişmeyen kadrosu. Şebnem de onların saçını savurarak şarkı söyleyen, harika sesli solistleri..

'Ben Şarkımı Söylerken' albümün klibi de çekilen ilk 'lokomotif şarkısı' oldu. Melodisiyle daha ilk dinleyişte sevildi. Sound'uyla albümün genel havasını özetledi. Sözleriyle gündem yarattı. Yani hem müzikal hem de ticari anlamda doğru tercihe benziyor.
Klibi seyrederken aklıma, "Bu Topraklardan Dünya Markası Çıkar Mı..?" adlı kitapta Şebnem hakkında söylenenler geldi: "Rock temelli şarkılar söylüyor ama yüzüne bakınca gidip yanağını sıkasınız geliyor. Şirin kız."
Şebnem bu sözleri okumuş mudur bilmiyorum ama, klipte bize sunduğu imaj tam tersi.. Kapakta da yırtıcı bir güzellik içinde.. Geçmişin vahşi rock kraliçelerine benziyor.
Lita Ford, Ann Wilson, Joan Jett gibi.. Zaten hem sözleri hem de müziğiyle, sinirli bir albüm olmuş bu. Hani duymaya niyeti olmayan birine bir şey söylemeye çabalarken içimizde, ta derinlerimizde hissederiz ya, işte öyle bir sinir..

Şebnem Ferah bence Türkiye'nin en iyi sesi. Bu albümüyle de doğru bildiği yolda yeni bir adım atmış.

O artık kelimelere çok daha yakın ve onların beceriksizliğinin daha çok farkında..

Yani belki de yazarların anlamaya yüzyıllardır kıyamadığı bir şeyi anlamış. Hissettiği hüznü ve öfkeyi paylaşmak için de albümü dinlemek lazım. Yoksa kelimeler hakikaten yetmiyor..

Hürriyet; 22 Eylül 2003
 

Bazı Şiirler, Bazı Şarkılar
Doğan Kitap; Kasım 2003

Yazarın hem 'en yeni' hem de 'en eski' kitabı.

Kitapta, edebiyata şiirle başlayan Tuna Kiremitçi'nin 1994'te yayımlanan 'Ayabakanlar' (Oğlak Yayınları) ve 1998 tarihli 'Akademi' (Yapı Kredi Yayınları) adlı kitapları, okuyucuya bir arada sunuluyor.

1994 Yaşar Nabi Nayır ödülünü de kazanmış olan Tuna Kiremitçi şiirleri, yayımlandıkları dönemde şiir çevreleri tarafından ilgiyle karşılanmış ve 90'kuşağının kendine özgü seslerinden biri olarak kabul edilmişti.

Öte yandan, Ayabakanlar ve Akademi'deki şiirler, biçem bakımından bazı farklılıklar gösteriyor.

'Ayabakanlar' daha çok Oktay Rifat'ın ve bir ucu da Enis Batur, Erdal Alova ve Lale Müldür gibi şairlere dayanan İkinci Yeni'nin geliştirmiş olduğu çizgiyi izleyen, daha 'hermetik' ve imge ağırlıklı şiirleri içeriyor.

'Akademi'nin dilindeyse bir yalınlaşma çabası, şiirlerde de öykülemeye ve anlatıma doğru bir yönelim gözlemlemek mümkün. Bu yönüyle, yazarın şiirden romana gidişinin ipuçlarını da barındırıyor.

Kitapta ayrıca, Kumdan Kaleler topluluğunun 1996 tarihli 'Denize Doğru' albümünden seçilmiş bazı şarkı sözleri de okuyucuya sunuluyor.

Git Kendini Çok Sevdirmeden
Doğan Kitap; Ekim 2002

Tuna Kiremitçi'nin 2002 sonlarında yayımlanan ilk romanı...

Sıcak bir yaz gecesi, Arda ağabeyi tarafından uyandırılır. Fırat'ın paniğe kapılmasının nedeni, İstanbul'daki kız arkadaşının hamile kaldığını öğrenmesidir. Ona yardım etmek için İstanbul'a gitmeye karar verirler. Orada geçirecekleri süre boyunca, Fırat'ın kolejden arkadaşı olan Ertuğrul'un evinde kalacaklardır. O yaz, Arda için hem İstanbul'u hem de kendi gençliğini keşfettiği, küçük bir serüvene dönüşür.

Romanın öteki ayağında 40 yaşındaki, yaşam yorgunu Arda'nın çocuğunu bir kazada yitirdikten sonra Eskişehir'deki ana ocağına sığınmasına tanık oluruz. Orada yaralarını iyileştirmeye çalışırken, 23 yıl önceki ilk aşk serüveninin kahramanı Ertuğrul çıkagelir. Arda'nın yaşamına yeniden girerek hem onun iyileşmesine yardımcı olur hem de gençlik duygularını uyandırarak onu yeni bir serüvene sürükler.

Kendisi de ilkgençliğini 80'li yıllarda yaşamış olan Tuna Kiremitçi, bu romanında kendi kuşağının insanlarından yola çıkarak aşk, ölüm, gençliğin bitmesi, yurt özlemi, doğum ve neşe gibi temel insanlık durumlarına ulaşıyor. İnsanlığı bu konularda yüzyıllardır meşgul eden sorulara, kendi bakış açısıyla yaklaşmayı deniyor. Romanda anlatılan iki zaman dilimi, sinemada 'paralel kurgu' olarak tanımlanan anlatımla bağlanıyor.

Uzaktan uzağa Salinger'in 'Holden'ı ile Queneau'nun 'Zazie'sine göz kırpan, kimilerine göre "sonu olmayan", kimilerine göreyse "harika bir sonla biten" bir ilk kitap.

Bu İşte Bir Yalnızlık Var
Doğan Kitap; Eylül 2003

Tuna Kiremitçi'nin ikinci romanı, müzisyenlerin dünyasına eğiliyor.

40'lı yaşların başındaki 'emektar' gitarcı Memet Olcay'ın yaşamında iyi gitmeyen şeyler vardır: Karısından ayrılmıştır örneğin, sonra para konusunda zorlanmaktadır ve derinden bağlı olduğu müzisyen Nihat Abi'si hastanede, ölüm döşeğindedir.

Bir gün, uzun zamandır işsizlikle boğuşan üst kat komşusu Orhan ortadan kaybolur. Orhan'ın karısı Ayşe'yle birlikte onu aramaya başlarlar. Bu arayış, Memet'e sıkıntılarını biraz olsun unuttururken, bir yandan da 'yanlış' bir aşkın ve yaşamında yaptığı ilk bestenin belirmesine neden olur.

Beyoğlu sokaklarından Bozcaada'ya, 1980 öncesinin siyasi atmosferinden günümüzün pop çağına uzanan arayışlarında, Memet ve Ayşe, birbirlerini de keşfederler. Ayrıca, arka planda kendisini hissettiren ekonomik kriz atmosferiyle de, bu sancılı dönemin romanımıza yansıdığı ilk örneklerden biri 'Bu İşte Bir Yalnızlık Var'.

Bir dönem 'Kumdan Kaleler' topluluğuyla birlikte müzik çalışmaları da yapmış olan Tuna Kiremitçi'nin bu ikinci romanında, aşka, müzisyenlerin dünyasına ve arkadaşlığın 'raconuna' ilişkin temalar ağır basıyor...

Memet'e, onun müzisyen arkadaşlarına, Pazar günleri buluşabildiği kızına, yıldız adayı pop şarkıcılarına, Kurtuluş'taki bir kapıcı kadına, Caferağa Medresesi'ne ve Akmerkez'e dair bir roman.

A.Ş.K. Neyin Kısaltması?
Doğan Kitap; Kasım 2005

"Yazılarımı elden geçirirken zamanda yolculuk yaptım. İki yıl geriye döndüm; babam yeni ölmüş, oğlum daha doğmamış, annem henüz hayattaydı. O zamandan beri yaşadıklarımın duygusal bir dökümünü buldum karşımda.

Bununla yüzleşmek cesaret isteyen bir şeydi.

Ben de cesur bir çocuktum işte.

Zaten bir kitabın başarısı da burada belki; o doğarken çektiğimiz sancılarla terbiye olabiliyorsak, onu yazarken yeni gözlerle bakabiliyorsak dünyaya ve kendimize, kitap asıl görevini yapmış demektir.

Hem ister aşktan bahsedelim, ister yalnızlıktan; iki kişilik bir oyundur her kitap. Okuru yazarla birlikte oynamaya çağırır.

Ama tehlikeli bir oyundur bu; okurken aniden kendi kalbinizin karanlık yüzüyle karşılaşabilirsiniz.

Tehlikeli ama zevkli bir oyundur.

Var mısınız?"

Yolda Üç Kişi
Doğan Kitap; Nisan 2005

25 yaşında bir öğrenci olan Yakup, ailesini saran laneti yenerek ilk defa yurtdışına çıkmayı başarır. Gideceği yer, okyanus kıyısındaki küçük bir Fransız kenti olan La Rochelle'dir. 1998 yılının dünya kupası atmosferinde, Bosna, Sırbistan, Lübnan, Fas, Çekya ve Ukrayna'dan gelen yaşıtlarıyla birlikte üç uzun hafta geçirir. Bu süre içinde hem İstanbul'da bıraktığı kadını düşünecek hem de yeni bir aşk acısına yelken açacaktır. Öte yandan, Avrupa ailesinin ilk bakışta göze çarpmayan dramı da koyu bir Balkan hüznü biçiminde gösterecektir kendini.

O sırada Leyla, Acıbadem'deki evinde karışık duygularla uyanır. Bir gece önceki telefon konuşmasında babası Feridun Sait intihar edeceğini söylemiştir çünkü. Berbat bir adamdır Feridun Sait: Kadının çocukluğunda ve ilkgençliğinde onulmaz acılara yol açmıştır. Kadın babasının muhtemel ölümüne sevinmesi mi yoksa üzülmesi mi gerektiğini bilemeden, İstanbul sokaklarında dolaşarak bir gün geçirir. Bir taraftan da kendi geçmişine, ayrı düştüğü kocası Halil'e ve siyasal sürgün yıllarına doğru bir yolculuğa çıkmıştır.

Yetmişli yılların öğrenci liderlerinden Halil ise oğlunu yaz kampına götürmektedir. Çocukluğundan beri içini yakan bir sır vardır adamın kalbinde; Leyla'yla ayrılmalarına da bu sır neden olmuştur. Botan Vadisi'nde çobanlık yaparken başlayan yazgısını düşünerek baba-oğul bindikleri araba vapurunun İzmit Körfezi'ni geçmesini bekler. Ksenefon'un Botan Çayı kıyısında konaklamış Pers askerlerinin hayali, yolculuk boyunca ona eşlik edecektir.

Yakup… Leyla… Halil… Aşkla, tarihle ve yara izleriyle birbirine bağlanan üç kişi, üç uzun yol…

Dualar Kalıcıdır
Doğan Kitap; Haziran 2007

Tuna Kiremitçi’nin yeni romanı, İkinci Dünya Savaşı’nda İstanbul’a sığınarak hayatta kalmış bir kadın ile günümüz dünyasında yolunu bulmaya çalışan bir genç kızın dostluğuna kulak misafiri ediyor bizi.

Ölümü bekleyen Rosella Galante ile genç Pelin’in hayatları “lüzumundan fazla medeni” bir Orta Avrupa kentinde kesişir.

Gönül yaraları ve geçmişteki acıların yanı sıra iki kadını bağlayan çok önemli bir şey daha vardır: Türkçe.

Rosella ve Pelin, ikisi için de giderek ilginçleşen bir söyleşinin içinde bulurlar kendilerini. Bu aynı zamanda iki farklı kuşağın, iki farklı kadının ve iki farklı tahayyülün tanışmasıdır.

Tuna Kiremitçi, 24 Şubat 1973'te Eskişehir'de doğdu. İlk şiirleri, Galatasaray Lisesi'nde okuduğu sırada Varlık dergisinde yayımlandı (1991). 1994 yılında 'Yaşar Nabi Nayır Şiir Ödülü'ni kazandı ve aynı yıl ilk şiir kitabı olan 'Ayabakanlar' okuyucuyla buluştu.

1997'de 'Erguvan Balkan Şiir Ödülü'ni Bosnalı şair İzzet Sarayliç'le paylaşan Kiremitçi, sonraki yıllarda Varlık, Gösteri, Milliyet Sanat, Kitap-lık, Nar, Sombahar ve Aykırı gibi dergilerde şiir ve denemeleriyle göründü. 1998 yılında ikinci şiir kitabı olan 'Akademi' yayımlandı.

2002 yılında ilk romanı 'Git Kendini Çok Sevdirmeden' yayımlandı ve o yılın en önemli edebiyat olaylarından biri olarak kabul edildi. 2003'de ise ikinci romanı 'Bu İşte Bir Yalnızlık Var' yine geniş bir okuyucu kitlesiyle buluştu. Bunu 'Yolda Üç Kişi' (2005) ve ‘Dualar Kalıcıdır’ (2007) adlı romanları izledi.

Tuna Kiremitçi, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde Sinema eğitimi görmüş, senarist ve yönetmen olarak üç kısa filme imza atmıştır. Ayrıca, kendi kurduğu Kumdan Kaleler topluluğuyla 1996 tarihli bir rock albümü ('Denize Doğru') hazırlamış ve bu albüme şarkı yazarı, solist, gitarist ve aranjör olarak katkıda bulunmuştur. Günümüzde de müzik yaşamını solo çalışmalarla sürdürmektedir ve bir oğul babasıdır

Kulak

Kulak kişinin ana rahmindeki duruşunun şematik olarak aynısıdır. Ve tüm akupunktur noktaları kulak üzerinde bu esasa göre yer almıştır.     

         Şimdii... başınız,boynunuz, beliniz, sırtınız, bacaklarınız, kalçanız, ayaklarınız, omzunuz ağrıdığında yapacağınız tek şey kulaklarınıza masaj yapmak.

                Kulağınızı baş ve işaret parmaklarınızın arasına alarak kulak kepçesinden başlayarak, dayanabildiğiniz kadar güçlü ve sıkarak masaj yapın.

İlk anda bazı noktalar acıyacaktır

( bunlar bedendeki ağrıyan bölgelerin kulaktaki refleks noktalarıdır ).  kısa bir süre sonra bu ağrılar kaybolacaktır.

2 -3 dakika bu masajı yapmanız yeterli olur. İsterseniz uzatabilirsiniz de. Zaten masajın sonuna doğru bedeninize bir sıcaklıklığın yayıldığını hissedeceksiniz. Bunun ardından ağrılarınızın azaldığını ve kaybolduğunu da...

           Hiç bir yan etkisi olmayan bu uygulamayı herzaman her yerde kendinize ve ağrısı olan yakınlarınıza uygulayabilirsiniz.

           Yorulduğunuzda, uzun otobüs yada araba yolculuklarında oturmaktan ağrılara maruz kaldığınızda, çok üşüdüğünüzde ve bedeninizi dengeye kavuşturmak için mucize benzeri bu uygulamayı kullanabilirsiniz.

           Dört tane ağrı kesici aldım. hala ağrıyor diyerek baş ağrısından kıvranan taksi şöförünün ona yaptığım iki dakikalık kulak masajının ardından yaşadığı mutlu şaşkınlıkla benden ücret almadan teşekkürlerle uğurladığını hala hatırlıyorum.

           Önemli olan kulağın her noktasına dokunun. Kulağınız size hemen yanıt verecektir. Kulaklar bedeni hisseder, görür ve duyar. Siz de şefkatli ellerinizi esirgemeyin.

Melatonin, beyinde sadece 23:00 ile 05:00 saatleri arasında salgılanan bir hormondur. Hormonun temel görevi vücudun biyolojik saatini koruyup ritmini ayarlamak. Hormon diğer antioksidan tesirleri de güçlendiriyor, kanserli hücrelere karşı koruma sağlıyor, üreme sistemiyle bağlantısından tutun da yorgunluk, isteksizlik gibi durumların nedenlerini de oluşturabiliyor. Şu anda, yaşlanmayı geciktirici etkisinden dolayı da bu hormonun üzerinde önemle durulmaktadır. Can alıcı noktalardan biri, hormonun çocuklar üzerindeki tesiridir. Avrupa'da lösemili ve kanserli çocuk sayısının artmasından ötürü yapılan araştırmalar sonucunda ailelerden istenen bir husus da, çocukların kesinlikle karanlıkta yatırılması, çünkü melatoninin güçlü biçimde salgılanmasının kanserden koruyucu etkisi olduğu biliniyor. Ancak bu hormon ışığa duyarlı. Deneylerde, uyuyan kişinin hormon salgısı izlenirken, ışık açıldığında hormonun azaldığı,karanlıkta ise yoğun biçimde salgılandığı tespit edilmiş. Bilimsel bir gerçek.
'Lütfen karanlıkta yatın ve çocuklarınız uyurken ışığı kapatın...
 Unutmayın, körlerde kanser oranı sıfıra yakındır.

Ürün dağıtıcıları ve Amerikan Kalp Sağlığı Birliği'nin yaptığı anlaşma ile, 35 milyon öğrenci bundan böyle makinelerden yalnızca su ve yağ oranı düşük süt ve meyve suyu ve soda alabilecek.

Ülkedeki en büyük içecek dağıtım firmaları Cadbury Schweppes PLC, Coca-Cola Co, Pepsi Co Inc anlaşmanın altında imzası bulunan firmalar arasında. Anlaşma, yalnızca okulları değil spor müsabakaları ve eğlence organizasyonlarının yapıldığı yerleri de kapsıyor.